Debbie's tochten

Een jaar geleden bleek dat mijn chronische schaambeenblessure, opgelopen op het WK duatlon in Zofingen in 2023, niet veel goesting had om te genezen. Dat kwam hard binnen. Na enkele weken bezinning wist ik dat ik het over een andere boeg moest gooien.

Een nieuwe trainingsaanpak

Samen met mijn vorige coach had ik sinds mijn debuut in de duatlon en triatlon in juni 2021 heel wat mooie zaken bereikt met diverse mijlpalen en mooie resultaten. Maar het harde trainen had zijn gevolgen, met twee serieuze blessures (scheurtjes in de hamstrings en osteïtis pubis) in een jaar tijd.

Dan is het belangrijk om de juiste conclusies te trekken. Ik wil nog jarenlang actief zijn en ook van de bergen blijven genieten. Een stapje terugzetten in trainingsintensiteit en ambitie kreeg ik echter niet verkocht.

Voor mij biedt een goed uitgedacht schema wat rust in mijn hoofd. Ik train efficiënter en laat de complexe puzzel om mijn KBF-activiteiten met sportieve ambities te verzoenen over aan iemand anders. Via de skyrunwerking van de Klim- en Bergsportfederatie had ik Aron Verhaeghe van Re-Train Gent ontmoet. Een goed opgeleide en ervaren trainer die wel rekening wilde houden met mijn belastbaarheid. Er viel behoorlijk wat mentale druk van mijn schouders om snel te revalideren en te presteren.

Intussen gingen de loopschoenen in oktober – op aanraden van mijn kinepraktijk – voor een half jaar de kast in en volgden er 3 PRP-inspuitingen op een toch ietwat delicaat plekje. Eigen bloedplaatjesrijk plasma werd terug geïnjecteerd in de zone rond mijn schaambeenvoeg. Het effect is echter heel persoonsafhankelijk en was dus onvoorspelbaar.

Terug beachraces: het Brogo-circuit

Knokke (48km)
Zeebrugge (44km)
De Haan (45km)
Eindklassement

Ondanks de knagende onzekerheid over mijn triatlontoekomst, wilde ik niet in slaap dommelen. Zonder enige ambities ga ik op kerstavond naar de beachrace van Knokke maar mijne turbo schiet meteen aan. Efkes mag ik met de grote kampioen Ewoud Vromant ronddraaien, die zijn debuut maakt op het strand maar in de loopzones uiteraard in het nadeel is. Op een zucht van de winnares bol ik over de meet.

Twee weken later trek ik naar ‘Zeebruhhe’. Van laagtij is er niet veel te merken. Gezien de hemelsluizen openstaan, staat het strand simpelweg onder water.
Met diverse toppers op de startlijst o.a. profrenster Lotte Claes, wist ik dat een podium bijzonder lastig zou worden. Zoals gewoonlijk start ik achteraan waar het wat minder hectisch is maar dat betekent uiteraard behoorlijk wat inhaalwerk. ’t Is een hobby. Tegen het eind van de eerste ronde haal ik de winnares van Knokke in, en rij met wind op kop ervan weg. Op het podium geraken lukte niet meer maar met een 4de plaats ben ik meer dan tevreden in het sterke deelnemersveld.

De laatste manche gaat in De Haan door en dat loopt niet helemaal van een leien dakje door een opkomende ziekte:

Makke benen
Om van te wenen
Zweten en zwoegen op het strand
Wie legde daar die hoop zand?
Strijden voor elke meter
Wat niet goed gaat, kan alleen maar beter.

Terug een vierde plaats, maar wel het eindklassement kunnen binnenhalen. Mijn winter was alvast geslaagd. Daarna ging ik 3 weken de bergen in op sneeuwschoenen.

Restart to run & nieuwe kine

Een MRI toonde in februari aan dat er eindelijk verbetering te zien was. Het botoedeem aan mijn schaambeen was nog altijd aanwezig maar in veel minder mate en ook de omliggende structuren leken zo goed als hersteld. Dus konden we in het voorjaar beginnen met een gigantisch langzame start-to-run. Het bleef afwachten wat de reactie van mijn lichaam zou zijn en dus duatlon- of triatlonplannen kon ik niet maken. Maar die eerste meters terug kunnen lopen deed echt deugd.

Gezien de complexiteit van mijn blessure ging ik intussen op zoek naar meer expertise over kracht & core. Aurélie De Ryck van Re-train Gent waar mijn coach aan verbonden is, is in de topsportwerking van Atletiek Vlaanderen actief en ex-topatlete. Met gerichte maar ook pittige oefeningen probeert ze mijn ganse bekkenregio te versterken. Ze verwees me voor bekkenbodemtherapie door naar een gespecialiseerde kine, en zo kwam ik bij triatlete Lize Paridaens van Qinobi terecht. Daar leerde ik vooral mijn bekkenbodemspieren ontspannen.

Start to gravel

145km met 1600 hm, 5de in F40-44

Intussen was ik op zoek naar wat alternatieve uitdagingen en kocht ik een gravelfiets, die ook in de winter van pas zou kunnen komen voor mijn woonwerkverkeer in het natte en kille weer. Een maand later stond er al een eerste race op het programma. Ik ging meteen voor het stevige parcours van Marly Gravel in Valkenburg, ook een UCI-kwalificatiewedstrijd waarbij de 25% besten per leeftijdsgroep zich kunnen plaatsen voor het WK. Maar op dat vlak had ik nog geen ambities…

Kwestie van mijn dieselmotor meteen te chaufferen starten we met de Cauberg. Als we de veldwegen induiken, kom ik precies tussen een bende wilde stieren in de prairie terecht. Hijgende mannen die me de pas afsnijden. Overal genoeg stof om rokerslongen te krijgen. Ik probeer mee te vliegen, kwestie van niet volledig de coulissen ingereden te worden.

Na een snelle afdaling staat de eerste steile single track te wachten…en is het plots alle remmen dicht. File op de E40 richting Brussel! Zo goed als stilstaand verkeer. Halverwege de helling kunnen we plots terug de fiets op, ideaal voor de verzuring.

Daarna wisselen hellingen en snelle stroken elkaar af. Zand, fijne kiezels, grof grint en een verdwaald plukje gras. De afvalkoers is gestart. Her en der zie ik mechanische pech en de heel pijnlijke gevolgen van iets te hoge snelheden. Ik blijf behoedzaam in de bochten en afdalingen en trek door waar het wel veilig is. Liever wat tijd verliezen dan op mijn smoel gaan.

Na ronde 1 heb ik al behoorlijk wat kruid verschoten en ik ben nog niet halfweg. Het deelnemersveld ligt uiteen, toch in mijn contreien, en vaak rijd ik alleen. De wind begint aan te wakkeren en dat maakt het nog wat pittiger. Op karakter hobbel ik naar de finish en geraak nipt gekwalificeerd voor het WK gravel in oktober, al zag mijn ma dat liever niet gebeuren.

Swimbikes

Lopen kon nog niet maar gelukkig zijn er ook nevendisciplines in het triatlon. Bij een swimbike combineer je enkel het zwem- en fietsonderdeel. De wedstrijden zijn echter dungezaaid.

De swimbike van Damme werd gecanceled nadat ik tijdens een fietstraining botste met een speedpedelec. Gelukkig stonden er nog twee mooie wedstrijden op het programma:

Swimbike L @ Chrtiman Gravelines 🥇

1,9km zwemmen en 90km fietsen met 475hm, 1ste overall

Ik sta minder fanatiek scherp als twee jaar geleden en mijn wetsuit zal het geweten hebben. Mijn neopreen pakje heeft intussen veel weg van een blok Emmentaler. Maar het past bij mijn zwemstijl, daar zitten ook nogal wat gaten in…

Samen met 175 andere deelnemers (incl. ruim 50 dames) zitten we even te waterpeddelen tot het startschot wordt gelost. Ik neem me voor om rustig te starten om eerst mijn ademhaling onder controle te krijgen. Helaas geraak ik nooit echt op dreef en bots geregeld tegen anderen aan. Het zwemmen lijkt echt gigantisch lang te duren en mijn horloge bevestigt de – ook naar mijn normen – miserabele tijd. Ik kom al met 14 minuten achterstand op de eerste vrouwen het water uit. Het kalf is nog niet verdronken maar ligt toch serieus naar adem te snakken.

Nie neute, nie pleuje. Na geen al te vlotte wissel maar wel een paar aerosokken rijker, start ik aan mijn favoriete onderdeel. De coach bleek iets te optimistisch over de beoogde wattages en ik besluit gewoon mijn gevoel te volgen. De vele vrijwilligers doen hun best bij de kruispunten om het verkeer wat te regelen. Het parcours is echter zoals overal in Frankrijk niet verkeersvrij en dus duikt er af en toe eens een auto of tractor op. Veilig voorbijsteken van andere deelnemers is ook niet zo simpel omdat iedereen het midden van de weg verkiest om putten en bulten te vermijden.

Na een vlakke aanloop duiken enkele hellingen op zoals de Kasselberg die we via de erg steile Porte d’Aire beklimmen. Efkes stevig doorduwen om daarna terug te bollen naar de kust, met een vleugje tegenwind uiteraard.

Aan de finish ga ik bijna overkop. Als blijkt dat ik niet ná maar vóór de tijdsmat moet stoppen, gooi ik alle remmen toe. Bij swimbikes varieert dat, het stond niet in de briefing en mijn hoofd is volledig ingesteld op koersen. Gelukkig knijpt de arbiter een oogje dicht en kan ik mijn 1ste plaats bij de vrouwen, 16de overall, toch nog behouden. Un grand merci!

Swimbike Hochschwarzwald

3,8km zwemmen, 173km fietsen met 1675hm – 3de overall

Na onze doorsteek van de Pyreneeën al bikepackend stonden er eigenlijk te weinig zwemmeters op de trainingsteller voor een long distance. Maar zoals gewoonlijk werd ik verleid door het fietsparcours: vele heuvelachtige kilometers in het Zwarte Woud.

Vlak na de start begint mijn zwembril al water te vangen. Na wat herpositioneren wordt mijn rechteroog plots vacuüm gezogen en zie ik geen steek meer. Ter plekke watertrappelend probeer ik tevergeefs het euvel te verhelpen. Existentiële vragen duiken in mijn kop op: “Wat doe ik hier? Waarom heb ik voor deze wedstrijd gekozen? Wil ik dit wel?” Even denk ik aan opgeven maar dat lijkt me bij nader inzien nogal belachelijk.

Na veel vijven en zessen kan ik opnieuw vertrekken. Intussen zie ik de meute al mijlenver voorop in het stuwmeer zwemmen. Eerst in een rustiger ademritme geraken en dan wat snelheid maken. In niemandsland peddel ik van boei naar boei en kan toch nog wat volk inhalen. De Australian exit halverwege is het uitgelezen moment om op de vlucht te slaan maar neen, plichtsbewust duik terug ik het Nagoldsperre in. Ik ben mentaal wat uit racemodus en verlies daardoor onbewust kostbare minuten in de wisselzone.

Op de tijdritfiets heb ik gelukkig wel snel het goede gevoel te pakken en is de klassieke remonte gestart. Na de afdaling naar Nagold staan ons nog 3 lussen van 50km te wachten die starten met een stevigere klim en dan een opeenvolging van kleine heuvels, een vliegende afdaling en relatief vlak parcours terug naar het stadje.

Een 6D-ultragel blijkt de ideale lijm om me in aerohouding te houden. Bij elke bevoorrading probeer ik met water mijn beugels terug wat proper te krijgen, maar ’t is straf spul.

Ik blijf opschuiven en steek ook veel mannen voorbij, altijd goed voor de moraal. Er is eentje die tegenspartelt maar dat los ik vakkundig op. Stilaan begint de hitte en de stevigheid van het parcours door te wegen. De wattages tijdens de laatste ronde pers ik er meer en meer op karakter uit. De meet ligt gelukkig maar 700m loopmeters verder dan de wisselzone. Ik kijk heel erg uit om terug volledig triatlons te doen maar vandaag vind ik het best oke zo.

Granfondo Charly Gaul

150km met 2000hm – 12de overall, 3de F40-59

Nadat Ivo een beetje knullig een stoeprand van naderbij bekeek en een handblessure opliep, werd het Alpenbrevet (267km, 6800hm) van het programma geschrapt. Ik toverde een plan B uit mijn hoed: La Charly Gaul in Luxemburg.

Medio & granfondo starten samen, en dat betekent 1300 mannen en vrouwen die tegelijkertijd vertrekken op het marktplein van Echternach. We starten met een stevige klim. Mee zijn maar jezelf niet te hard opblazen is het devies. Gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Na een snelle afdaling voel ik mijn bloeddruk wat wegzakken. Gelukkig kan ik me op een langer vlak stuk wegsteken in een peloton en zo een beetje bekomen. Sinds de swimbike in het Zwarte Woud hebben mijn menstruaties helaas besloten nauwgezet mijn wedstrijdschema te volgen. En dan word ik ’s nachts regelmatig wakker en recupeer ik niet zo goed. Maar bon, in een wedstrijd kan er altijd iets meer. Een flinke dosis adrenaline werkt vaak beter dan een Dafalgan.

Daarna moet ik opnieuw zelf aan de bak. De hellingen komen sneller achter elkaar. Alles valt uiteen. Met enkele mannen draaien we vlot rond maar naarmate de kilometers vorderen, begint de samenwerking wat te haperen. Beurten worden overgeslagen. Ik blijf het tempo mee erin houden. Na de klimmetjes rijd ik alleen maar met de wind op kop word ik al snel weer bijgebeend.

Als mijn Garmin na 100km in spaarstand gaat wegens een bijna platte batterij, geven de benen ook aan dat het beste er af is. Maar een jonge Nederlandse daagt me uit bergop en tante Debbie heeft ook haar trots. Ik blijf pushen en haal ze telkens terug in. Alles troept weer samen voor de laatste kilometers maar er zijn meer slepers dan werkers. Uitbollen is het dus allerminst.

De eindspurt wordt ontregeld door auto’s die staan aan te schuiven voor Echternach. Ook hier in Luxemburg worden de wegen niet afgesloten en moet je rekening houden met het verkeer. Ideaal is het niet, maar verder wel een mooie wedstrijd in een prachtige regio. Ik zal wel eens moeten terugkomen om wat meer rond te kunnen kijken.

Kwarttriatlon Hulst

1km zwemmen, 40km (vlak) fietsen en 10km lopen – 6de overall, 1ste F40

Wat had ik hier naar uitgekeken! Eindelijk voelde ik me terug een echte triatlete. We starten terug bij ’t begin: een kwarttriatlon in Hulst. Ik stond er eerder al eens aan de start in 2021. Een toffe wedstrijd georganiseerd door het immer sympathieke koppel Griet & Sam van BRO.GO Sports.

Mijn voorbereiding viel helaas in het water door ziekte. Finishen was het enige doel. Ik startte helemaal achteraan de rolling start, ploeterde wat door het water, kliefde door de wind in de polders, ving regen op in mijn koersschoenen en liep van caravan naar caravan op camping De Vogel. Het ging vlotter dan verwacht en leverde heel veel voldoening op en hoop voor de toekomst!

WK Gravel

130km met 1300hm – 8ste in categorie 40-44j

Na een erg drukke werkmaand met heel wat weekendactiviteiten voor KBF voelde ik me allerminst voorbereid. En daar sta ik dan opeens in een startbox met 40 ambitieuze leeftijdsgenoten uit alle hoeken van de wereld in mijn tweede gravelwedstrijd ooit. Ik heb geen hoge verwachtingen maar de spanning is toch voelbaar aanwezig.

Kort na de start pik ik mijn ‘moment de gloire’ mee door me op kop te zetten. Daarna nemen de échte wattagekanonnen het over en is het precies een vliegmeeting. Ik heb geen andere keuze dan mee all-in te gaan. De ene na de andere pijl wordt verschoten, de vraag is hoeveel ik er mee heb. Iedereen lijkt goed te sturen en er zijn geen valpartijen te bekennen. Ik moet even het hoofd koel houden als mijn ketting plots blokkeert door het snelle schakelen, terugdraaien met de pedalen en hup, ’t is opgelost, oef.

Ik kom zoals altijd wat tekort op de klimmetjes en moet al snel de beste laten wegrijden. Intussen komen de eerste van de leeftijdsgroep 45-49j voorbij die 1 minuut na ons gestart zijn. Daar kan ik even aanpikken maar ook daar moet ik de rol terug lossen. Na een hele lange achtervolging samen met een Nederlandse sluiten we opnieuw aan. Even bekomen om dan – als het tempo stilvalt – de kop te nemen zodat zeker niemand van mijn eigen categorie terugkeert. Het is continu lossen op de steilere heuvels en in de afdaling het gat dichtrijden, tot ik na een slechtere daalster gevangen zit en ook dat niet meer lukt.

Op de laatste steile puist draait mijn derailleur bijna in mijn achterwiel als ik terugschakel, een tandje groter trappen dus. Met een aantal jongere meiden in mijn wiel bol ik Maastricht binnen, en in de laatste kilometer zit het spel op de wagen en springen ze van achter mijn rug weg. Ik laat me niet helemaal kennen en de laatste honderden meters pers ik er mijn allerlaatste wattages uit naar iets dat op een sprint moet lijken. Zelden zo diep gegaan.

Grand Trail des Lacs et des Châteaux (GT22)

27km met 1000hm – 4de plaats overall

Tijdens het BK vertical skyrunning liep ik voor de eerste keer een berg op in plaats van te wandelen en dat ging vlotter dan verwacht. Langzaamaan groeide de hoop dat ik terug zou kunnen trailrunnen. De laatste keer dat ik op tempo heuveltjes overwon was tijdens de Xterra Ardennen in 2022, en ik had me er toen super geamuseerd.

Het plan was om behouden te starten op mijn eerste echte trailwedstrijd. Maar dat plan vloog samen met mijn enthousiasme meteen de dieperik in. Eerst door iedereen bergaf proberen in te halen op de skipiste van Ovifat en daarna door een kilometertje verder een stagedive te placeren op een gravelweg waar er amper een keitje te bespeuren was, behalve dan die ene waar mijn schoen bleef achterhaken. Het was ‘een beetje gênant’ en het resultaat twee bebloede knieën op de foto’s achteraf.

De eerste wedstrijdhelft liep best vlot. Net na de bevoorrading kon ik bij de beklimming opschuiven naar plaats 2, maar aan de oversteek van de Warche werd ik alweer bijgehaald door een jonge gazelle.

Omhoog lopen werd meer en meer speedhiken. Bergaf vonden mijn quadriceps het snel welletjes geweest, Hel van Kasterlee-gewijs begonnen ze steeds meer te verkrampen. Het decors was nog altijd een pareltje maar toegegeven, genieten was er niet echt meer bij.

Nu, als je om een podiumplaats aan het strijden bent, moet je niet veel janken. Dus probeerde ik mijn lijf en leden in gang te houden, ook op enkele bijzonder steile kuitenbijters. Ik kon lang mijn derde plaats aanhouden maar in de laatste 3 km werd ik alsnog bijgehaald. Met intussen twee houten benen kon ik alleen maar op mijn eigen ritme verder pikkelen.

En wat brengt 2026?

Na de trailrun liet mijn schaambeen toch weten dat ik met dit laatste avontuurtje terug de limieten had opgezocht. Ik zal moeten blijven rekening houden met de beperkte belastbaarheid van die zone en hard blijven verder werken bij de kine. Maar nu heb ik wel al meer vertrouwen dat er terug wat mogelijk is mits ik het verstandig aanpak.

Mijn twee grootste doelen volgend jaar zijn de Alpsman (halve triatlon in Annecy) en het Alpenbrevet (take 2) en daarnaast nog enkele andere wedstrijden (crossduatlon Hofstade, Chession Trail, Clubkampioenschap triatlon Lievegem en hopelijk het BK LD duatlon). Nu, echt ver vooruit durf ik niet meer te kijken. One step at a time en vooral genieten!