De kust van Somerset & Noord-Devon

De kustlijn van het Verenigd Koninkrijk is een levensproject voor wie die ooit volledig wilt afstappen. Het is nog wachten tot het ‘England Coast Path’ volledig af is maar het South West Coast Path bestaat al heel wat jaren. Het is de langste langeafstandsroute in het Verenigd Koninkrijk, goed voor ruim 1.000km wandelen langs de kusten van Somerset, Devon & Cornwall, over kliffen en stranden, door weiden en bossen. Passeren door idyllische vissersdorpjes maar ook af en toe eens grotere toeristische centra met de typische amusementsparken & bungalowcampings. De voeten onder tafel schuiven in een gezellige Inn voor fish & ships en een halve liter cider. ’s Avonds neerstrijken in een B&B met ‘facilities’ op de kamer en ’s ochtends een stevig Full English breakfast of een bord porridge.  ’t Is eens iets anders dan het hooggebergte. Met mijn ma trok ik er voor de 3de keer langs dit pad op uit.

Dag 1: Heenreis & wandeling van Carhampton naar Minehead

Afstand: 9km

Voor het eerst de kanaaltunnel in met de wagen op de trein, dat ging vlotjes in dit bijna-Brexit-tijdperk. Net na de middag plaatsen we onze auto in Taunton voor het huis van een sympathieke Pakistaan. Het verkeer komt uit de andere richting, dat is even opletten bij het oversteken van de autoweg…

Bij het station stappen we in een bus vol actieve gepensioneerden richting Minehead die wat later in panne valt, maar gelukkig komt na een half uur al de volgende aangereden. Om alvast in vakantiestemming te komen, stappen we wat vroeger in Carhampton af en trekken te voet verder.

Een onverharde weg leidt ons aan het eerste houten poortje. Een public way loopt dwars door een wei en hop, we zijn al temidden een typisch Engels landschap terechtgekomen: kortbegraasd gras omzoomd door kleurrijke loofbossen, paarden die staan te grazen, enkele herten die ons vanonder een oude dode boom bekijken, Dunster Castle op een heuveltop. Na 50 foto’s kunnen we weer verder. We dalen af naar Dunster village, waar aan een hoeve met rieten dak enkele pompoenen prachtig uitgesneden zijn. We lopen langsheen het kasteel, en pikken onderweg nog een glimp op van de oude watermolen, om daarna door te steken naar de kust.

De duisternis valt als we langs het England Coast Path wandelen richting Minehead, waar we net op tijd voor het pikkedonker aankomen. De sfeer langs de dijk is wat minder idyllisch, een groot amusementspark zuigt alle aandacht naar zich toe. Gelukkig ligt ons selfcatering appartementje in een rustig deel van het stadje, het is er supergezellig.

Dag 2: Van Minehead naar de Rockford Inn

Afstand: 30km

De regenwolken zijn nog niet allemaal verdwenen maar de dag begint alvast droog. In de haven vinden we het startpunt van het South West Coast Path (SWCP). Een stalen monument van een stafkaart toont de route van Minehead naar Pool. Vanaf het haventje volgen we de markering met het eikeltje.

Het gaat al snel bergop door een loofbos. Bij elk houten poortje krijgen we de boodschap ‘Please shut the gate’. De varens die buiten het woud staan kleuren roest, in het bos zijn ze in staat langer groen te blijven. De impact van de elementen is niet te onderschatten, maar vandaag staat er enkel  een rustig zeebriesje.

Langzaamaan breekt de zon door. Exmoor ponies grazen langs het pad. Wat verder staan langharige runderen tussen de struiken, in een opvallende zwart-wit-zwart tenue;  alweer een nieuwe soort ontdekt.

De baai van Porlock is een beauty. Via met hagen omzoomde paden trekken we over het brede estuarium. Dode eiken staan temidden een desolaat landschap. De storm van 1996 sloeg een bres in de keistenen rug aan de kust, die als natuurlijke waterkering werkte om ‘Porlock Marsh’ te beschermen, zodat opeens heel wat zout water het land overspoelde.

Het pad over het strand is blijkbaar onderbroken, maar best dat we de meer inlandse route gekozen hebben. In Porlock Weir stappen we the Shipp Inn binnen voor een échte fish & ships. Het is best druk en we worden verwezen naar een bijgebouwtje.

Voorzien van extra reserves vatten we het tweede deel van de tocht aan. Er staan ons nog behoorlijk wat kilometers te wachten en er rest ons niet zoveel uren daglicht meer. Het kustpad loopt nu langdurig door een loofwoud. Door het heldere weer zien we ook de zuidkust van Wales heel scherp, aan de overzijde van Bristol Channel. Dit kanaal is een grote inham en verbindt de rivier de Severn met het Sint-Georgekanaal zoals ze de zeestraat tussen Ierland en de westkust van het Verenigd Koninkrijk noemen.

Nabij Sugerloaf Hill laten we het SWCP rechts liggen en gaan het binnenland in. Als we de autoweg oversteken begint het al te schemeren. We zijn nog net op tijd om van het prachtige zicht op de vallei van de Lynn te genieten. Een mooi pad leidt ons naar Bryndon.

De duisternis valt nu wel heel snel, de hoofdlamp gaat aan. Mijn ma is er niet meer gerust in, maar ik besluit dat een pikkedonker pad langs de rivier nog altijd veiliger is dan wandelen langs een slecht verlichte autoweg. Ik hoop natuurlijk dat we het brugje naar de Rockford Inn gaan vinden want de rivier stroomt hier behoorlijk sterk en doorwaden is niet zo evident. Na een uurtje stappen over een comfortabel wandelpad halen we opgelucht adem als we de gezellige pub binnenstappen.

Dag 3: Van de Rockford Inn naar Heddon’s Mouth

Afstand: 18,5 km

De open haard brandt al als we onze voeten onder tafel schuiven voor ons eerste Engelse ontbijt. Ik hou het bij een bord porridge, warme havermoutpap, maar ma gaat voor de full English Breakfast met scambled egg, tomatoes, mushrooms, bacon en sausages. Goed gevuld gaan we terug op weg. De etappe is iets ingekort vandaag, kwestie van nu eens voor ’t pikkedonker aan te komen.

In klaarlichte dag blijkt de vallei van de Lynn en het pad langs de rivier ronduit prachtig. Het is zeker en vast de moeite waard om even van het kustpad af te wijken om dit pareltje in het binnenland te ontdekken. Tussen Rockford en Watersmeet ligt geen autoweg in de vallei; het is puur natuur.

In een huis van de National Trust maken ze zich klaar voor de aanbrekende wandeldag. We steken de rivier over en trekken omhoog naar de heuveltop. Ook hier zien we terug herten maar hebben vooral zicht op de beboste vallei. De huizen van de naburige dorpen Lynmouth en Lynton zijn al te zien aan de kust. Via the Two Moors Way stappen we nu bovenop de heuvel richting zee.

In Lynmouth hangt een gezellige sfeer en op een mini-terras in de zon is het genieten van enkele dure maar lekkere fresh crab sandwiches. Ma kijkt met interesse naar de funiculaire die het grote en steile hoogteverschil tussen de haven en het centrum overbrugt. Deze ‘Cliff Railway’ opende in 1890 en is de hoogste watergedreven trein ter wereld. We houden de drie pond per persoon in onze portemonnee en stappen over een bij wijlen glibberig asfaltpad omhoog.

Ook het kustpad langs de ‘Valley of the Rocks’ is geasfalteerd, dat valt me toch wat tegen, maar het zorgt er wel voor dat sommige wandelaars die wat minder te been zijn, de route ook nog kunnen doen, net als ouders met buggy’s. Een écht pad leidt naar de bergtop van Castle Rock waar je een prachtig zicht krijgt op de grillige kustlijn met enkele steile rotsen en inhammen.

De drukte laten we achter en nabij Crock Point is het zicht op de kliffen minstens even goed. Helaas slaat hier ook het noodlot toe. Speciaal voor de foto passeert mijn ma nog eens een houten trapje over de omheining maar komt slecht neer, met een verstuikte enkel als gevolg. Heddon’s Mouth is gelukkig niet te ver meer. Maar ons hotel blijkt bovenaan een steile asfaltweg te liggen, en tegen dat we Heddon’s Gate Hotel binnenstappen, is het hinken om de slaapkamer te bereiken.

’s Avonds schuiven we de voeten onder tafel in het gezellige Hunter’s Inn beneden in de vallei. We krijgen een taxi terug naar boven door de hoteleigenaar en hopen op een goede nachtrust…

Dag 4: van Heddon’s Mouth naar Combe Martin

Afstand: 13,5km

De enkel is nog altijd opgezwollen en pijnlijk, maar er zijn geen bloeduitstortingen te zien. Rust is bij een verstuiking zondermeer de beste remedie, maar ma zou graag nog stappen en na stevig intapen krijgt de enkel extra ondersteuning. Ilfracombe te voet bereiken wordt onhaalbaar maar Combe Martin ligt ertussen in en de kustroute tot het dorpje houdt ook het mooiste stuk van de etappe in. Daarna loopt het SWCP regelmatig op of nabij een drukke autoweg.

Na een uitstekend ontbijt met pannenkoeken trekken we op kousenvoeten terug naar de kust. Ma geeft groen licht, het is doenbaar om erop te stappen maar ideaal is het duidelijk niet.  De klim vanuit Heddon’s Mouth levert hele mooie zichten op in alle richtingen.

De herfstkleuren in het riviervalleitje van Sherrycombe zijn erg intens. Wat kan dit seizoen erg mooi zijn, maar wat later voelen we dat de wind steeds harder gaat aanwakkeren. Slecht weer op komst…

Op de Great Hangman mogen we letterlijk gaan ‘hangen’ in de wind. Terwijl mijn ma gaat schuilen achter een stenen muurtje, huppel ik zonder rugzak omhoog naar Little Hangman, neem enkele foto’s maar zet het dan al snel op een lopen. De windkracht begint toch wat vervaarlijk aan te voelen.

Combe Martin komt net op tijd, het wandelen gaat bij mijn ma steeds moeizamer, en ook de regen zorgt ervoor dat de omgeving wat grijs en troebel wordt. We zijn net op tijd voor de bus naar Ilfracombe. Onze kleine maar knusse kamer in de B&B ligt vlakbij het haventje en heeft vanuit het raam een zicht op Capstone Point. Vanop de heuvel kijk ik uit over het stadje. Vanavond onze laatste fish & ships begeleid door een glas cider. Terug in de kamer maken we gebruik van de facilities voor een kop koffie en proeven enkele fudgies met echte Belgische chocolade.

Besluit

Het wandeltraject tussen Minehead en Combe Martin is heel mooi, met veel paden en uitzichtpunten. Ook het stukje binnenland dat we in deze tocht erin gestoken hadden (omdat we geen accommodatie langs de kust vonden) was een absolute meerwaarde. De vallei van de Lynn is ronduit prachtig. Qua gezellige dorpjes bleven we wat meer op onze honger zitten deze keer, met uitzondering van Lynton, zijn Minehead en Combe Martin heel wat minder gezellig. De zuidkust van Cornwall en Devon biedt op dat vlak wel wat meer interessante plaatsjes.

Meer foto’s in dit fotoalbum.


PRAKTISCHE INFO

MOEILIJKHEIDSGRAAD VAN DE TOCHT

Dit is een tocht van 1ste categorie. De wandelroute is technisch nergens lastig en heel goed bewegwijzerd. Het gaat wel wat op & neer, dus een goede basisconditie is echt wel nodig. Het daglicht is begin november al  aan de korte kant. Omdat het ontbijt vaak na onderhandelen pas om 8u kan geserveerd worden, kan je niet vroeg vertrekken. En gezien het uurverschil is het al pikkedonker tegen 17u in dit jaargetijde.

SEIZOEN

We stapten in totaal 3,5 dagen van 31 oktober tot 3 november.

GELOPEN ROUTE

Hieronder een overzichtskaartje van de gelopen route.

NAVIGEREN OP HET TERREIN

Het kustpad is uitstekend bewegwijzerd a.d.h.v. een eikelnoot. Je kan de route in beide richtingen volgen. De beschrijving in de wandelgids is evenwel maar in één richting geschreven nl. van west naar oost.

Alle informatie over het South West Coast Path vind je op http://www.southwestcoastpath.com/. Er is ook een ‘Distance calculator’.

WANDELKAART EN –GIDS

Zelf ben ik geen fan van wandelgidsen en ik baseer me dan altijd op een degelijke stafkaart om te plannen & navigeren. Zelf met bewegwijzering volg ik altijd op kaart. Gezien we ook van het kustpad afgeweken zijn om de Lynn-vallei op te zoeken, biedt een stafkaart meteen een beter overzicht van alle wandelroutes in de omgeving. De ganse route staat op 1 kaart nl. Ordnance Survey OL 9 ‘Exmoor, Barnstaple, Lynton, Minehead & Dulverton’, te koop in de betere reisboekhandels.

Wie graag een gids in de hand heeft, kan de volgende gebruiken: Ordnance Survey National Trail Guides ‘South West Coast Path’ – deel ‘Minehead to Padstow’.

BEREIKBAARHEID

Je kan zowel met het openbaar vervoer reizen, als een combinatie van auto en openbaar vervoer doen. Onze route:

  • Heenreis: met de auto voor de kanaaltunnel, in Taunton de auto achterlaten en de bus 28 op naar Carhampton (die doorrijdt naar Minehead). Busticket kan je kopen op de bus zelf (busuren zijn te vinden via deze site).
  • Terugreis: met National Express naar Taunton Bus Station (24,7 pond per persoon, gereserveerd online), te voet door ’t stad om de auto te bereiken en terug naar huis.

In de zomermaanden rijdt er een bus langsheen de kust waardoor je vanuit 1 locatie de route kan afwandelen, en makkelijk terug aan je auto teruggeraakt. Buiten het seizoen rijdt hij echter niet.

De kanaaltunnel ging heel vlot en reserveer je best via deze website. Je rijdt er makkelijk op en af, het is een half uurtje sporen. Als je vroeger bent dan voorzien, dan kan je vaak op een vroegere shuttle. In de terugrit was het wel erg druk. Als je dan maar net op tijd bent, dan heb je het risico dat je een half uur langer moet wachten op de volgende shuttle.

Je vindt diverse ‘long stay parkings’ in Taunton (reserveren kan via deze site) maar als je wat uitkijkt, kan je ook wel je auto ergens gratis parkeren (verder van het centrum).

ACCOMMODATIE

Via booking.com hebben we onze logies geboekt:

  • Minehead: The Old Stables biedt self catering appartementjes die heel ruim, comfortabel en betaalbaar zijn!
  • Rockford Inn: heel gezellige pub & ontbijtruimte, kamers zijn goed maar geen hoogvliegers.
  • Heddon’s Gate Hotel: comfortabele en ruime kamers die qua stijl echter wat gedateerd zijn. Als er nog plaats was geweest zou ik de Hunter’s Inn prefereren (voor wandelaars een pak beter gelegen, aan het eind van het wandelpad dat naar het kustpad leidt en mét restaurant).
  • Ilfracombe: Rocky Cove B&B is perfect gelegen nabij het haventje, met kleine maar knusse kamers, een aanrader.

Tijdig reserveren is aan te raden, en zeker als je in het hoogseizoen gaat.

BEVOORRADING

In Minehead en Ilfracombe vind je alle voorzieningen. In Lynmouth zijn er in het haventje vooral restaurantjes. Wie grotere inkopen wilt doen, zal een stevig klimmetje moeten doen of het treintje nemen richting het centrum van Lynton. Het kustpad loopt niet door Lynton zelf. In Combe Martin moet je ook wat van de route afwijken om het centrum van het dorp te bereiken.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s