Debbie's tochten

Langzaamaan komt alles naar elkaar toe, mijn liefde voor de bergen en de sportieve uitdagingen die ik sinds 2021 heb opgenomen.

Ook in de bergen vinden er triatlons plaats, al zijn ze een pak minder dik gezaaid. Er zijn er waarbij je vooral hoogtemeters bij het fietsen maakt, maar daarna op een vlakker parcours gaat lopen. Daarnaast zijn er de zogenaamde ‘extreme triatlons’ waar je als sluitstuk een echt trailrunparcours krijgt voorgeschoteld. Dat maakt het uiteraard nog een pak steviger. De Norseman is op dat vlak in Europa de bekendste maar ijskoude meren zijn niet aan mij besteed. Onderkoeld een bergmeer uitkrabbelen, been there, done that. Dus heb ik voor mijn langetermijndoel de Swissman gekozen.

Maar zover zijn we bijlange nog niet. Enerzijds blijft het een uitdaging om de fysieke belastbaarheid van mijn lichaam rustig op te bouwen. Mijn schaambeen houdt gelukkig momenteel goed stand. Trailrunnen in de Ardennen en zelfs de Alpen behoren terug tot de mogelijkheden. Anderzijds is ook het mentale aspect niet te onderschatten. Het pacen wordt in een zware wedstrijd nog crucialer en een bijzondere portie doorzettingsvermogen is aanbevolen.

Dit voorjaar zette ik mijn eerste stappen richting mijn doel en koos de halve Alpsman als eerste test. Het meer van Annecy en de Bauges zijn een prachtige omgeving.

Het voorseizoen

Na enkele tumultueuze winterstages in de Franse Alpen waar we bakken sneeuw over onze kop kregen, kom ik voldaan maar ook vermoeid terug. Continu het lawinerisico afwegen, nieuwe plannen uit mijn mouw schudden en met sneeuwschoenen baggeren door meters sneeuw, het was leerrijk maar ook stevig. In het najaar deel ik nog mijn ervaringen hierover in aparte reisverslagen.

Een weekje later trek ik al mijn trailschoenen aan voor Gent Trail, georganiseerd door Sportaround. Ik heb maar 13km nodig om enkele boompjes te vellen in de Gentbrugse Meersen en een ganse streep modder op mijn loopbroek te verzamelen. Voor een doe ik werkelijk alles…

Erna wordt mijn mountainbike letterlijk en figuurlijk nog eens afgestoft voor de crossduatlon van Hofstade. Het is al 4 jaar geleden dat ik nog eens kon meedoen. Ik won er al 2 keer maar vroeger is vroeger en nu is nu. De loopsnelheden stijgen elk jaar (en ik ben alleen maar trager geworden) en ook op de fiets kan ik nog weinig terrein goed maken. Deze keer dus in de scratch (1ste bij de masters) maar hoedje af voor een mooi & technisch parcours.

Tot slot brei ik aan een mooie trainingsweek in de Ardennen nog een sportief hoogtepuntje door te halen op Chession Trail en er meteen een XL-versie van te maken met 44km en 1400hm vanuit ons vakantiehuisje in La Gleize. De gigantische mand met naturaprijzen deel ik uit op het lokale volksfeest gezien ik nog een eindje terug moet lopen.

Halve Triatlon Lievegem – 5de overall – F40

Een biljartvlak parcours, op enkele bruggen en boomwortels na, is niet echt mijn dada. Maar het clubkampioenschap van 3Kant past voor één keer in mijn kalender en zo kan ik de toffe clubsfeer nog eens opsnuiven. Door mijn vele avond- en weekendactiviteiten en het volgen van een eigen trainingsschema, lukt het zelden om bij de groepstrainingen aan te sluiten.

Ondanks het vele trainen voel ik me niet echt klaar. Dit voorjaar ben ik gestart met een opleiding tot initiator running en trailrunning en via mijn stage zet ik mijn eerste stappen als coach. Enkele uren voor de wedstrijd houd ik me nog bezig met het maken van trainingsschema’s.

Met een klein hartje spring ik het frisse sop van het Schipdonckkanaal in. 16 graden, brrrr. Mijn zwembril heeft deze keer geen verrassingen in petto dus kan ik me meteen warm peddelen en haal zowaar triatleten in. Door de strakke wind is er een tegenstroom ontstaan. Het is werken maar ja, dat ben ik gewend.

Die wind is ook goed voelbaar op de tijdritfiets. Ik zit stevig door te duwen maar mijn wattagemeter geeft een luttele 170 watt aan. Heb ik nu echt slappe benen of is er iets fout in de kalibratie? Wellicht het laatste want met een gemiddelde van 37 km/u zet ik de 2de fietstijd bij de dames neer op een tweetal minuutjes van pro-winnares Jonie Vanhoutte.

Pas bij het lopen besef ik dat je een halve triatlon toch niet efkes tussen de soep en de patatten doet. Mijn ademhaling wordt al heel snel oppervlakkig en met diepere halen probeer ik mijn middenrif een beetje te ontspannen. Eenmaal dat onder controle beginnen mijn darmen te pruttelen en moet ik tactisch nadenken over mijn fueling. Ik maak dankbaar gebruik van het water en de isotone drank aangereikt door de 3kant-ers en houd het bij 1 gelletje na 10km. In de bevoorrading drink ik al wandelend om zeker genoeg binnen te krijgen. Zo kan ik mijn tempo toch stabiel houden.

Er komt zoals altijd een heel stevige portie doorzettingsvermogen bij kijken maar de voldoening mag er wederom zijn. Met een racetijd van 4u55 duik ik voor het eerst onder de 5u voor een halve triatlon en word zo ook clubkampioene.

Halve Alpsman – mijn eerste bergtriatlon!

224/817 overall – 15/115 vrouwen – 3de in leeftijdscategorie 40-44j

D-10: 9 gemeenten in de Bauges vaardigen een wedstrijdverbod uit. Na het dodelijk fietsongeval vorig jaar vinden ze het gevaar en de overlast op het parcours te groot. De lange afstand wordt meteen afgelast, de kans dat mijn wedstrijd doorgaat, is bijzonder klein.

D-7: we reizen af naar Annecy en vliegen we erin alsof het een stevige trainingsweek in de bergen is. Col de la Colombière, here we come! En ook de trailschoenen worden bovengehaald.

D-3: via een administratieve rechtbank wordt de start van de wedstrijd alsnog afgedwongen en het parcours aangepast. We gaan nu zowel fietsend als lopend de top van de Semnoz bedwingen. Nog even gaan verkennen dus.

D-2: rap het zwembad induiken want ik heb al een week geen water meer gezien.

D-1: tijdens het loslopen met enkele strides bergop schieten mijn quadriceps opeens vol kramp, de moed zinkt in mijn loopschoenen. Ivo wimpelt het af als ‘wedstrijdstress’ en ‘nie neuten’. Ik ga nog even mijn wetsuit dopen in het meer.

D-day: 2km zwemmen in het prachtige meer van Annecy, 76km fietsen met 1850hm, 16km ‘lopen’ met 1400 hm met aankomst op de top van de Semnoz.

We startten 5 minuten na de mannen. Terwijl ik dacht dat we hiermee de hectiek zouden vermijden, was niets minder waar. Ik zit in de buik van het vrouwenpeloton en werd geregeld de pas afgesneden of gesandwicht. Ik probeer vooral mijn zengevoel te bewaren en telkens terug mijn ritme te zoeken. Mijn zwemtijd is dramatisch maar sinds ik mijn horloge heb afgezworen, moet ik dit euvel alvast mentaal niet verwerken tijdens de race.

Zonder zorgen vlieg ik de fiets op. Een man in geel tenuetje is daar niet zo mee opgezet, speelt continu haasje over maar ik kan de veldslag winnen. Ik laat de benen draaien op hoge cadans en zonder te forceren. Het klimmen gaat vlotter dan verwacht en ik haal veel volk in, altijd goed voor de moraal.

Op de top van de Semnoz twijfel ik om een vestje aan te trekken maar vlieg toch in korte mouwen de bochtige afdaling in. Terug in de bewoonde wereld zit ik vast tussen de auto’s. Verkeersvrije wedstrijdparcours zijn er in Frankrijk helaas niet. Eenmaal de dorpen uit, kan de gashendel terug open. In de beugels zet ik koers naar de laatste klim.

Na een heerlijk snelle afdaling is het tijd voor het pikante sluitstuk. Tijdens de eerste kilometers loopt het heel zachtjes op en kan ik nog een mooi looptempo aanhouden. Daarna is het een pijnlijke confrontatie met vettige modder (wat doet dat hier zeg?!) en de stijgingspercentages van échte bergen. Ik had beter op een stairmaster getraind in plaats van een lichthellende loopband.

Met de handen op de quadriceps (stokken zijn verboden) is het in powerhike-stijl naar boven. De elegantie is ver te zoeken. Waar het kan, probeer ik te joggen maar ‘t voelt nogal krakemikkig aan. De finish komt als geroepen en de ontlading is groot. Prachtig zicht daarboven!

Een geslaagde test en bevestiging dat dit echt wel mijn ding is. Maar rustig verder groeien is het devies. En uiteraard ook nog van de bergen genieten op een recreatieve manier. In de volgende blogberichten het relaas van een bikepacking met Ivo in de Zwitserse en Italiaanse Alpen en een solo-bivaktocht door de Belledonne. Vive la montagne!