Debbie's tochten

Na het hiken & bikepacking door de bergen, kwamen er nog enkele sportieve en grensverleggende uitdagingen in het najaar aan.

5 september – Alpenbrevet: 260 km, 7200 hm

Resultaat: 181ste op 462 overall (geen apart vrouwenklassement)

Ivo heeft een boontje voor ultrafondo’s in de bergen. Graag wilde ik ook eens zo’n sportieve uitdaging op twee wielen aangaan. De regio van Andermatt is wondermooi en we gingen er al op trainingsstage en bivaktocht. De omgeving en het parcours beleven is voor ons namelijk minstens even belangrijk als de sportieve uitdaging op zich!

Mijn klimcapaciteiten zijn op de fiets niet zo fameus (voor de kenners: gemiddeld zo’n 2,8 W/kg bergop), maar de cut-offs van het Alpenbrevet leken haalbaar voor mij. Dus hup, niet te veel twijfelen en het gewoon doen.

Om 5u45 bollen we vanuit Andermatt via een neutrale start richting Wassen. Het is nog pikdonker en een sliert van rode lichtjes rijdt voor ons uit. Gelukkig gaat het rustig bergaf zonder gekke toestanden zoals in andere granfondo’s. Iedereen is ingesteld op een lange dag in het zadel.

Na een korte stop om regenjasje en armstukken weg te bergen, beginnen we aan de eerste lange klim naar de Sustenpas. Ivo dartelt intussen vlotjes van me weg, ik houd me koest en blijf ergens in de achterste geledingen.

Langzaamaan wordt het licht en krijg ik zicht op het prachtige berglandschap. Na een frisse afdaling is het opnieuw zweten richting Grimselpas. Blitse racewagens duiken op het parcours op: rijke Zwitsers die zo hun eigen manier hebben om hun weekends te vullen…

In Ulrichen is het erg druk aan de bevoorrading waar ook de kortere afstanden passeren. Aanschuiven voor water dus. De file voor het toilet laat ik voor wat het is.

De Nufenenpas is een pak steiler dan de vorige twee cols maar ik heb goed ingedeeld en kan gaandeweg volk inhalen. In Airolo voel ik een hongertje opkomen en duik de bevoorrading in voor banaan, brood en cola. Ik kan er eindelijk ook mijn plasje kwijt.

Een groepje dat ik in de klim had ingehaald, komt me in de lange afdaling weer voorbij. Ze gaan iets te snel en met nog 2500 hoogtemeters te gaan, laat ik ze rijden. Ik haal die later wel weer in. Zo gezegd, zo gedaan. Intussen zit de wind op kop en lijkt mijn achterwiel voor sommigen een bijzonder interessant iets om heel lang van dichterbij te bekijken. Ik wil vooral zelf testen wat ik aankan en blijf dus op kop rijden.

Door de warme temperaturen moet ik noodgedwongen mijn oververhitte voeten even afkoelen in een waterbak waar iedereen stopt om de bidons te vullen.

In Olivone is mijn energievat toch wat af en probeer ik in de bevoorrading wat extra bij te tanken. De lange klim naar de Lukmanierpas gaat behoorlijk moeizaam, maar de man in het wiel (met zowaar een bolletjestrui uit de Ronde van Frankrijk aan) vindt het tempo blijkbaar meer dan prima genoeg… Net voor de top laat ik hem resoluut achter en zet de afdaling naar Disentis in.

Nog maar één bergpas te gaan, dat geeft moed. Een cafeïne-gel doet wonderen. De zon begint te zakken, net als mijn wattages bergop, maar al bij al voel ik me best nog oké. Het blijft genieten van het groene berglandschap. Zondermeer een prachtig parcours!

Na net geen 13u effectief fietsen en 13u36 officiële tijd bol ik over de streep, waar Ivo me staat op te wachten. Hij heeft er 11u05 over gedaan en eindigt zo in de top 10. Wat een beer!

17 oktober – Yvoir Trail: Tour des Vaillants

Resultaat: 36ste op 351 overall, 3de vrouw en 1ste master

Na het Alpenbrevet is het tijd om de trailschoenen terug aan te trekken. Ik trek met mijn ‘Fit naar de bergen’-groepje naar de start van Yvoir Trail. Ze maken hun traildebuut op de Tour des Friands, 10km en 400hm.

Enkel Brecht zou me vergezellen op de 20km en 750hm. Na het inruilen van zijn elektrisch fiets voor een koersfiets in het woonwerkverkeer en het rustig opbouwen van de loopkilometers, heb ik hem op het punt gekregen dat ik hem bergop amper nog kan volgen.

Na een stevigere trainingsweek begint mijn knie helaas wat op te spelen en met mijn blessureverleden vrees ik dat het wel eens een DNF kon worden. Geen reden tot paniek volgens kine en coach, een korte looppauze en dry needling zouden de spanning er wat afhalen.

De eerste kilometer is zo goed als vlak en mijn aangekondigde ‘rollende start’ blijkt toch iets te snel voor Brecht. Het lukt om het tempo hoog te houden tijdens de eerste lopende klim. Daarna slingert het parcours over bospaden en veldwegen. Ik probeer mijn voeten goed op te heffen want ‘face plants’ zijn mij niet onbekend.

Halfweg hoor ik dat ik in derde positie zit en zie de tweede al inderdaad de ganse tijd voor me uitlopen. Maar ik ben al alles in de strijd aan het gooien en kom geen meter dichter.

Als ik op het parcours van de 10km terechtkom, is het geregeld wat inhouden, excuseren, voorbijsteken, bedanken en terug versnellen. De hellingen worden steiler en soms is het ploeteren recht een boshelling omhoog.

Mijn voorgangster is intussen al uit het zicht verdwenen en bij mij begint het toch alsmaar minder soepel te draaien. Tja, ge kunt van een ezel geen koerspaard maken. Maar hup, Debbie, het tempo erin houden. “Et poussez les gars!” roep ik als er enkele mannen stilvallen voor mijn voeten.

De laatste steile helling gaat dwars door een carrière. Pas dan haal ik enkele teamgenoten in. Wat hebben ze dat goed gedaan! Na de finish is iedereen enthousiast over wat ze hebben verwezenlijkt sinds hun start-to-run in het voorjaar. Een rustige opbouw, regelmatig trainen en alles is mogelijk!

8 november – GTLC 35

Resultaat: 193ste van de 714 overall, 17de van de 153 vrouwen, 5de 40+

Terug in de Hoge Venen. Het sluitstuk van een gevarieerd seizoen van triatlon, ultrafietsen & trailrun. Mijn fysieke en mentale focus zit al enkele weken in wintermodus. Lees: een extra vetlaagje begint al mooi vorm te krijgen (jaja, goed voor je weerstand) en het is precies altijd tegenwind.

Van de ambitie tijdens de inschrijving om me op het BK Trail eens te gaan meten met ‘d’échte’ blijft niets meer over. Mijn tegenstand zou vooral de afstand van 38km en 1340hm zijn, want zo ver had ik in een wedstrijd nog niet gelopen.

Gezien de organisatie niet kon garanderen dat ik mijn gravelfiets veilig kon stallen, neem ik de vouwfiets om van Jalhay 16km over het dak van België naar de start te rijden. Voor mijn achterwerk niet het meest lumineuze idee. De hertjes die ik onderweg spot en het zicht over het ontwakende Hoge Venen maken veel goed.

Totaal incognito in ‘t zwart van kop tot teen start ik achteraan wave 1. Rustiger dan vorig jaar hobbel ik de skipiste af en blijf mooi op mijn positie in het peloton. Bij de eerste single track is het efkes file maar daarna kan ik af en toe een beetje opschuiven. We lopen door een prachtig decors van verkleurende bossen, langs veengebieden en via beekvalleitjes. Er is iets meer modder dan vorig jaar, en af en toe wat gymnastiek over omgevallen bomen.

De diep ingesneden vallei van de Warche blijft indrukwekkend. Als het parcours richting het meer van Robertville wegdraait, duikt de burcht van Reinhardstein op. Tijd om even bij te tanken in de ravito. Pas ter plekke besef ik dat ik eigenlijk totaal niet heb nagedacht over hoe dat vlot aan te pakken. Met wat gestuntel geraak ik weer op weg, al blijft mijn softflask opstandig weigeren terug ‘in ’t zakske’ te glijden. Ik krijg mijn isotone drank in mijn gezicht gespoten. Proper dadde.

Intussen sijpelt ook het energieniveau stilaan uit mijn benen. En dan komt de supersteile klim vanaf de Warche terug naar het hoogplateau eraan. De deelnemers GT16 zitten nu op ons parcours en dat zorgt voor heel wat oponthoud op de steile en smalle paden. De vele boomwortels maken het parcours wat technischer, maar ik vind het best fijn om er over de trippelen. Deze editie ga ik ook niet op mijn snoet.

Af en toe is er wat meer ruimte en doe ik een verdienstelijke poging om er terug wat vaart in te brengen. In tegenstelling tot vorig jaar geen houten benen maar mijn carrosserie heeft wel wat afgezien en mijn vetlaagje rond mijn heupen begint precies wat te flubberen.

Powerhikend bereik de finishboog die alweer niets te vroeg komt. Mijn ontzag voor de ultra-afstanden is alleen nog maar gegroeid. Met mijn vouwfiets kan ik me letterlijk terug naar het hotel laten bollen, met een kleine pitstop in Signal de Botrange voor de culinaire nabespreking met mijn mama.

Tijd om er even de stekker uit te trekken en op te bouwen naar een uit de kluiten gewassen uitdaging in 2027: de extreme triatlon ‘Alpsman Ponte di Legno’.

Mijn speciale dank aan Aron Verhaeghe en Aurélie van Re-Train Gent voor de uitstekende sportieve begeleiding en me ondanks mijn overspannen ITB toch nog klaar te stomen voor 2 mooie trailruns.